پشت سر راه رفته و پیش رو راه نرفته

سرم را که بر می گردانم پشت سر خاطراتی را می بینم که با خاک پوشانده شده اند

اما در مقابل فقط نور و روشنایی خودنمایی می کند

چشم می دوزم به روبه رو ، به نور ، به روشنایی

پیش به سوی روشنایی

پ . ن

خاطراتی که خاک گرفته شدن ، همون بهتر که فراموش بشن و زیر خروارها خاک مدفون

خون سر، پیشانی و محاسن سپیدش را پوشانده است و موهای سرخ فامش در تبانی میان تکانهای نیزه و نسیم ، به دست باد افتاده است .

تو سرت سلامت باشد و سرِ معشوقت حسین شکافته و خون آغشته ؟!

این در قاموس عشق نمی گنجد ، این را دل دریایی تو برنمی تابد ، این با دعوی دوست داشتن منافات دارد ، این با اصول محبت سرسازگاری ندارد .

اینسان که تو بی خویش سربر کجاوه می کوبی ، ستونهای عرش به لرزه می افتد. تو را به خدا کمی آرامتر .

رسالت کاروانی به سنگینی پیام حسین بر دوش توست .

پ . ن

برگرفته ار کتاب آفتاب در حجاب (سید مهدی شجاعی)

باران که باشد

من هم سرشار می شوم از حس زیبای کودکانه ام که در لابه لای روزهای جوانی گمشان کرده ام

حال که باران هست و حس زیبای کودکی ام هم جوانه زده است ، همه چیز محیاست برای دویدن در باران

سختی ها و ناراحتی ها را در گودال وسط پیاده رو می گذارم ، باران هم که بر سر و رویشان می بارد ، خوب پاک و خالصشان می کند ، دیگر نوبت من است که درون گودال شالاپ شالاپ کنان سرود سرمستی سر دهم

یک سالِ دیگه هم گذشت